Yazar "Ozgenel, Lale" seçeneğine göre listele
Listeleniyor 1 - 8 / 8
Sayfa Başına Sonuç
Sıralama seçenekleri
Öğe BEE HOUSE AS A TECTONIC/ATECTONIC CONFIGURATION IN THE CONTEXT OF VERNACULAR ARCHITECTURE: DEREKÖY-KUMLUCA EXAMPLES(E.U. Printing And Publishing House, 2024) Yilmaz Erkovan, Nisa; Ozgenel, LaleVernacular architecture generally refers to residential buildings and structures with non-residential uses, such as warehouses and barracks, built with traditional construction methods in local and rural contexts at different settlement scales such as neighborhoods, villages and districts. In this sense, it is an inclusive concept and expresses the living practices and architectural culture of traditional societies in both spatial and environmental terms. Animal structures, which are constructed with similar traditional methods are also examples of vernacular architecture. Among the typological structures built for the use of animals, there are those that stand out with their construction system, such as the bee house. Bee houses are built in rural contexts to house beehives and protect them from wild animals, thieves and extreme climatic conditions. They are built according to the local characteristics and material possibilities of the context in which they are located and are among the original typologies of rural architecture. There are examples of bee houses in various regions of Turkey, especially in the Mediterranean Basin and the Taurus Mountains, where different types are found. They are built with local materials such as stone and wood, and differ in terms of the structural design and form of the body, and the superstructure rising above the body. The typological diversity of bee houses holds the potential to conceptually understand, interpret and make sense of their structural logic and contextual identity. Based on this, the authors conducted a series of field studies in previous seasons to document and classify bee houses found in the Mediterranean Region and identified three main typological categories with subgroups: Bee House with Wooden Platform on a Body of Rubble Stone and Wooden Beams, Bee House with Wooden Platform Fixed to an Existing Tree Trunk, Bee House without a Body and Surrounded by a Perimeter Wall. In a recent field study, six bee houses are identified in the Derek & ouml;y village located in the Kumluca district of Antalya. The group presents a typology different from the bee houses previously identified by the authors in the Mediterranean Basin, and is classified as Bee House with a Wooden Body and Rubble Stone Fill. In the first part of this article, a brief introduction of the previously identified bee house typologies is made, and as a fourth typology, Derek & ouml;y examples are examined in terms of context, material, material assemblage, construction method and function. In the second part, this documentation is used to interpret the construction logic and architectural idea of the bee houses through concepts of tectonics/atectonics, structure and construction. It is also highlighted that the documentation and discussion of bee houses built with the traditional approach, whose use is gradually decreasing and being replaced by modern techniques and materials, has become a pressing issue in terms of their preservation and sustainability in the rural built environment and vernacular architecture. In this sense, an important aim of the study is to develop the typology, literature and discussions put forward in the previous studies on bee houses identified in the rural areas of Antalya.Öğe Bee Houses as a Rural Construct: Sampling from Konya, Türkiye(2022) Erkovan, Nisa Yılmaz; Ozgenel, LaleWithin the historical and geographical continuity of beekeeping culture, a rural building typology has developed for the storage of hives and use of bees. The bee house structures, also known as apiaries and function as shelters used by bees to produce honey are unique and distinctive components of the rural context. The architecture of these structures can be examined in a typological framework through their tectonic qualities as they differ in terms of material, construction logic, and architectural design. This study addresses the bee house as a rural architectural type and interprets the typological reading by examining the structural construct and logic of this building type through the concepts of “tectonic” and “syntax”. To illustrate the discussion, a group of bee houses identified and documented in the field surveys conducted in rural areas within the borders of Konya province in Turkey are introduced and contextualized; typology is prepared by classifying the documented sample according to construction techniques. For comparison, Antalya examples which set the basis of the typology are briefly mentioned.Öğe Bee Houses as a Rural Construct: Sampling from Konya, Turkiye(Turk Tarih Kurumu, 2022) Erkovan, Nisa Yilmaz; Ozgenel, LaleWithin the historical and geographical continuity of beekeeping culture, a rural building typology has developed for the storage of hives and use of bees. The bee house structures, also known as apiaries and function as shelters used by bees to produce honey are unique and distinctive components of the rural context. The architecture of these structures can be examined in a typological framework through their tectonic qualities as they differ in terms of material, construction logic, and architectural design. This study addresses the bee house as a rural architectural type and interprets the typological reading by examining the structural construct and logic of this building type through the concepts of tectonic and syntax. To illustrate the discussion, a group of bee houses identified and documented in the field surveys conducted in rural areas within the borders of Konya province in Turkey are introduced and contextualized; typology is prepared by classifying the documented sample according to construction techniques. For comparison, Antalya examples which set the basis of the typology are briefly mentioned.Öğe Bee Houses in Toros Mountains: A Rural Building Culture(Geleneksel Yayincilik Ltd Stl, 2022) Yilmaz Erkovan, Uyesi Nisa; Ozgenel, LaleThe harvest of honey, which started to be produced in the early ages of human existence, has been done with different techniques throughout history. With the transition of human societies to settled life, honey has gained importance as a commercial material and the protection of hives has emerged as a necessity in the production of honey. For this purpose, methods varying according to the region have been developed. By placing the hives made of such different materials as baskets, wood and ceramics on the high walls of caves, between tree branches, in the niches built into garden walls and house walls, the honey production environments became protected against climate, theft and wild animal attacks. Beekeeping culture has established its own spatial and cultural context over time, following the development of a building type specific for the use of bees. In this context, different types of structures that served the same purpose, and built in line with local resources and needs, have emerged. These structures, which are called bee houses in this study, are original examples of rural architecture and are constructed by using completely local materials and construction techniques. Bee houses form a unique typology in the rural landscape and differ from other such rural buildings as mosques, fountains, village mansions, granaries, wells, poultries, barns, haystacks and graveyards, not only in terms of form and function, but also in terms of being constructed with local materials that allow for rebuilding with the same materials when demolished. These structures are found over a wide geography and show different construction techniques. The bee houses in the Mediterranean basin are commonly built with a high body consisting of masonry stone walls with wooden beams and without mortar, and a wooden platform with wide eaves placed on this body, which is used to stack hives. The hives piled on this platform are protected against the weather conditions with a coating/cover made of wood, sheet metal or barks. There are bee houses that are built by constructing wooden platforms at a certain height on trunks of tall trees, which is more economical than building rubble stone body and a wood platform. Another type of bee house is the one that lacks a body but has a surrounding wall. Despite its frequent occurrence in the rural landscape however, bee houses that are currently used in different regions of Turkey have been relatively little documented; most recent studies include the bee houses found in Elmall, Korkuteli, Teke Region in the West, and Gazipasa in the east of Antalya. This study takes the bee house as a component of rural culture and documents the bee houses identified during the field surveys carried out in rural Alanya, in the east of Antalya and Konya. It samples the bee houses in terms of construction technique, material use and architectural form, and presents an evaluation on the bee house typology and local beekeeping culture in the context of Mediterranean basin.Öğe Bir “Ara Çevre” Olarak Yayla Evi: Antalya Gazipaşa Bağlamı(2023) Erkovan, Nisa Yılmaz; Ozgenel, Laleİklimsel zorluklar, afet ve topografya gibi olumsuz fiziksel koşullar nedeniyle bir çevrede bir yapı yaparak elde edilen özelleşmiş korunaklı mekân/mekânların daha uygun fiziksel çevrelere taşınması veya yeni bir çevrede yeni bir mekânsal üretim gerçekleşmesi, bir başka deyişle bir “göç” ve “yer değiştirme” söz konusu olabilir. Bu tür bir göç aynı zamanda kültürel bir olgu olarak gelişebilir ve iki değişik bağlam arasında, düzenli veya düzensiz bir zamanlama döngüsünde, bir yer değiştirmeyi de kapsayabilir. Anadolu coğrafyasında iklimin seyri bu tür mekânsal yer değiştirmeleri gerekli kılacak ölçüde değişkendir; zorlayıcı koşullar kentsel ve kırsal bağlam arasında geçirgen bir yaşam sürekliliği getirir. Döngüsel göçün Anadolu’daki mekânsal karşılıklarından bir tanesi “yayla evi” dir. Yılın belirli bir döneminde kullanılan yayla evi doğal çevrenin bir bileşenidir ve bu çevreye ait yapı malzemelerinin kullanılmasıyla iç ve dış çevre arasında gerçekleştirilen bir uyumu temsil eder. Yayla evleri, geleneksel ve kırsal mimarlık kültüründe olduğu gibi beden ve hareketlerinin yapıma ölçek olarak kılavuzluk ettiği strüktürlerdir. Bu çalışma yayla evlerini, doğal çevre-bağlam, mekân ve bedenin karşılıklı etkileşimi çerçevesinde ele almakta, “mekânsal strüktür”, “ara çevre” ve “yer” kavramları üzerinden anlamlandırmaktadır. Bu bağlamda yayla evinin, yapısal eylemin çevresel boşluğu mekânsal bir strüktüre dönüştürerek yarattığı bir ara çevre olduğunu Antalya’nın Gazipaşa ilçesindeki örnekler kapsamında tartışmaktadır. Araştırma, Gazipaşa’nın Belbaşı, Maha, Çayıryakası, Buzvadi Yaylası, Yunt, Cimbiti ve Örüceoluk yaylalarında 2021-2002 yıllarında yapılan arazi çalışmasını esas almaktadır.Öğe İÇ VE DIŞ ARASINDA: ALANYA GELENEKSEL KONUTLARININ SOKAK UZANTILARI, ÇIKMALAR ÜZERİNE TOPOLOJİK BİR DEĞERLENDİRME(2024) Erkovan, Nisa Yılmaz; Ozgenel, LaleAlanya geleneksel konut dokusu Cilvarda burnunun tanımladığı yarımadada bulunan kale içerisindedir. Bu çalışma kale surları içerisindeki geleneksel yerleşime odaklanmakta, iç ve dış mekân arasında bir arakesit mekân olarak tanımlanan konut çıkmalarının tektonik kurgusu ve mimari anlamı üzerine, sokak dokusu-konum ilişkisi, yapılar arası ilişki ve yapı içi mekânsal kurgu üzerinden bir okuma sunmaktadır. Literatür taraması ve arazi çalışmaları ile desteklenen çalışma kapsamında kale surları içinde toplam 22 adet ev yerinde incelenmiş, sahipleri ile görüşmeler yapılarak, yapım ve kullanımları hakkında bilgi derlenmiştir. Bu örnekler referansında birbiriyle ilişkilenen iki tartışma okumanın çerçevesini oluşturmaktadır: geleneksel çevrelerin şekillenişinde, yapı ve mekân oluşumlarında iklim, arazi yapılanması, malzeme, ekonomik durum ve kültürel yapılanma etkenlerinin rolü ve yapıların biçimlenme özelliklerine göre oluşan konut mekanlarının ve mekânlar arası ilişkilerin kurgulanma özellikleri. Evin ve sokağın bir parçası olan çıkmaların tektonik kurgusu ve aralarındaki ilişkiler, geleneksel yapılı çevreyi bütüncül bir yaklaşımla ele alan bu çerçeve içinde değerlendirilmiştir. Bu anlamda, çalışma çıkmalar üzerine bir tipoloji çalışması değil, biçimsel ve mimari nitelikler ile ilişkilerin irdelendiği bir topoloji çalışmasıdır.Öğe TOROSLARDA ARI EVLERİ: KIRSAL BİR YAPI KÜLTÜRÜ(2022) Erkovan, Nisa Yılmaz; Ozgenel, LaleBu çalışma Alanya ve Konya’daki kırsal arı evlerini konu etmektedir. Üretimi ilk çağlarda başlayan balın hasadı, tarih içinde farklı tekniklerle yapılmıştır. Yerleşik hayata geçildikten sonra ticari malzeme olarak önem kazanan balın üretiminde, kovanların korunması bir ihtiyaç olarak ortaya çıkmış ve yöreye göre değişen yöntemler geliştirilmiştir. Sepet, ahşap, seramik gibi farklı malzemelerden üretilen kovanların, mağaraların yüksek duvarlarına, ağaç kovukları içine veya dallarının arasına, bahçe duvarları ve ev duvarlarına yapılan nişler içerisine yerleştirilmesiyle hem iklim şartlarına hem de hırsızlık, vahşi hayvan saldırısı gibi diğer tehditlere karşı korunaklı bal üretim ortamları oluşturulmuştur. Arıcılık kültürü, arılara özel ve içinde kovan barındıran bir kırsal yapı tipinin geliştirilmesi ile zaman içerisinde kendi mekânsal bağlamını oluşturmuştur. Bu bağlam içerisinde yerel olanaklar ve ihtiyaçlar doğrultusunda aynı amaca hizmet eden farklı yapı tipleri ortaya çıkmıştır. Kırsal mimarinin özgün örneklerinden olan ve bu çalışmada “arı evleri” olarak adlandırılan yapılar, arı kovanlarının güvenliğini sağlamak ve iklim koşullarından korumak amacıyla tamamen yerel malzemeler ve yapım teknikleri kullanılarak inşa edilen yapılardır. Kırsal peyzaj içinde özgün bir tipoloji oluşturan arı evleri yalnız kullanıcı, biçim ve işlev açısından değil, yerel malzemelerle yapılan ve yıkıldığında tamamıyla kendi malzemesiyle yeniden inşa edilebilen yapılar olarak da cami, çeşme, köy konağı, tahıl ambarı, kuyu, kümes, ağıl, samanlık, mezarlık gibi diğer kırsal mimari öğelerden ayrışır. Kırsal yerleşmelerde özgün formları ile geniş bir coğrafyaya yayılan bu yapılarda farklı inşa teknikleri izlenir. Yaygın olarak Akdeniz havzası içerisinde arı evleri, ahşap hatıllı ve harçsız yığma taş duvarlardan oluşan yüksek bir gövde ve bu gövde üzerine yerleştirilen, kara kovanların üst üste istiflendiği geniş saçaklı ahşap bir platformdan oluşur. Bu platform üzerine dizilen kara kovanlar ahşap, sac veya ağaç kabuklarından oluşan kaplama/örtü ile iklime karşı koruma altına alınır. Kimi zaman moloz taş ve ahşap kullanarak bir gövde inşa etmek yerine daha ekonomik bir yöntem olarak yüksek ağaçların gövdelerine belli bir yükseklikte ahşap platformların çatılmasıyla oluşan örnekler de vardır. Görülen bir diğer tip arı evi ise gövdesinin olmaması ve etrafında bir çevre duvarı olması ile ayrışır. Türkiye’nin farklı bölgelerinde halen kullanılan arı evleri hakkında nispeten sınırlı sayıda araştırma ve belgeleme bulunmaktadır. Güncel çalışmalar Antalya’nın batısında bulunan Elmalı, Korkuteli, Teke Yöresi ve doğusunda Gazipaşa’da tespit edilmiş olan arı evleri üzerinedir. Bu çalışma, Antalya’nın doğusunda bulunan Alanya ile Konya kırsalında yapılan saha çalışmalarında tespit edilen arı evlerini kırsal kültür öğesi olarak ele almakta, belgelemekte, mevcut örnekler kapsamında yapım tekniği, malzeme kullanımı ve mimari form açısından karşılaştırmakta ve Akdeniz havzası bağlamında arı evi tipolojisi üzerine bir derleme ve değerlendirme sunmaktadır.Öğe Vernaküler Mimarlık Bağlamında Bir Tektonik/Atektonik Kurgu Olarak Arı Evi: Dereköy-Kumluca Örnekleri(2024) Erkovan, Nisa Yılmaz; Ozgenel, LaleVernaküler mimarlık, genellikle yerel ve kırsal bağlamlarda bulunan köy, mahalle, ilçe gibi farklı yerleşim ölçeklerinde, geleneksel yapım yöntemleriyle inşa edilen konut yapılarıyla birlikte, ambar ve sundurma gibi barınma dışı yapılara da referans verir. Bu anlamda, geleneksel toplumların kültür ve yaşayışlarını mekânsal ve çevresel olarak ifade eder. Bu tür çevrelerin bileşeni olan, gündelik yaşamda sıklıkla kullanılan ve benzer geleneksel yöntemlerle inşa edilen hayvanlara ait yapılar da vernaküler mimarlığın bir parçasıdır. İçinde barındırdıkları arı kovanlarını yabani hayvanlar ve hırsızlardan korumak amacıyla, bulundukları bağlamın yerel özelliklerine ve malzeme olanaklarına göre inşa edilen arı evleri, bu tür yapılardan olup kırsal mimarlık örneklerindendir. Daha çok Akdeniz Havzası ve Toroslar’da örneklerine rastlanan, taş ve ahşap gibi yerel malzemelerle inşa edilen bu yapılar, gövde, üst örtü biçimi ve tasarımı açısından farklılık gösterir. Arı evlerinin tipolojik çeşitliliği, bu yapıları kavramsal açıdan anlamaya, yorumlamaya ve anlamlandırmaya olanak tanır. Kullanımı giderek azalan ve yerini modern tekniklere ve malzemelere bırakan geleneksel yaklaşımla inşa edilen arı evlerinin belgelenmesi ve tartışılması, kırsal yapılı çevrenin ve yapı yapma tekniklerinin korunması ve anlaşılması açısından önemlidir. Antalya’nın Kumluca ilçesindeki Dereköy Mahallesi’nde tespit edilen bir grup arı evi bu anlamda incelenmiş ve kırsal yapı örnekleri olarak belgelenmiştir. Akdeniz Havzası’nda yazarlar tarafından daha önce tespit edilen arı evlerinden farklı bir tipoloji sunan Dereköy’deki altı adet arı evi, “Ahşap Gövdeli Moloz Taş Dolgulu Arı Evi” olarak sınıflandırılmıştır. Bu örneklem grubu, bağlam, malzeme, malzemenin bir araya geliş kurgusu, yapım yöntemi ve işlev gibi temalar çerçevesinde irdelenmiştir. Tipolojik olarak belgelenen arı evlerinin, bağlamlarına uyumlanma ve bağlamdan anlam kazanma biçimleri ile yapısal nitelikleri tektonik/atektonik, strüktür ve konstrüksiyon kavramları üzerinden yorumlanmıştır. Çalışma hem tespit edilmiş arı evlerinin belgelemesini kavramsal bir çerçeve içinde yapmayı, hem de Antalya’nın kırsal havzasında tespit edilen arı evleri hakkında daha önce yapılan çalışmalarda ortaya konan tipoloji, literatür ve tartışmaları geliştirmeyi amaçlamıştır.
