Hüseyinli, NamıkKaynak, Kezban Özçelik2026-01-242026-01-2420202148-483Xhttps://search.trdizin.gov.tr/tr/yayin/detay/420079https://doi.org/10.32331/ sgd.752131https://hdl.handle.net/20.500.12868/4310Çalışma hayatında yer alan çalışanların, bakıma ihtiyacıolan yakınlarına karşı yükümlülüğünü yerine getirebilmesiiçin gerekli yasal düzenlemelerin yapılması çağdaş toplumolmanın gereğidir. Özellikle dünya genelinde olduğu gibiülkemizde de iyileşen yaşam koşulları ve sağlıkhizmetlerinin yaygınlaşması yaşlı nüfusun genel nüfusaoranında yaşanan artışı gözler önüne sermiştir. Yaşlı nüfussayısında artışın ortaya çıkaracağı sorunlar günümüzdedaha fazla tartışılmaya başlanmıştır. Günümüzde değişenaile yapıları, ekonomik ve sosyal gelişmelerle gençlerin vekadınların çalışma hayatına katılması öz bakım yetileriazalan yaşlıların bakımı konusunu önemli bir sosyal sorunolarak karşımıza çıkarmaktadır. Ülkemizde de 2011 yılında657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 105. maddesindeyapılan düzenleme ile memurlara bakıma muhtaç ana, baba,eş ve çocukları ile kardeşleri için aylık ve özlük haklarıkorunarak, altı aya kadar izin kullanabilmesi imkanısağlanmıştır. Çalışmamızda ilgili yasal düzenlemeninyürürlüğe girdiği andan itibaren Dokuz Eylül ÜniversitesiHastanesi çalışanlarının bu haktan yararlanma oranlarınınyıllar bazında tespiti yapılmıştır. Böylece bir kamu sağlıkkuruluşunda görev yapan kişilerin bakmakla yükümlüoldukları yakınlarının ne tür hastalıkları için ne kadar süreile refakat ihtiyacı duydukları saptanmaya çalışılmıştır. Sözkonusu veriler doğrultusunda ilgili yasal düzenlemeyebaşvuru sıklığı, uygulanabilirliği ve çalışanlara sağladığıkolaylıklar ile içinde bulunduğumuz dönemde, nüfusunyaşlanmaya başlamasıyla birlikte yasanın nasıl bir ihtiyacıkarşıladığının tespiti yapılmıştır.trinfo:eu-repo/semantics/openAccessGenel ve Dahili Tıp,Sağlık Politikaları ve Hizmetleri,Sağlık Bilimleri ve Hizmetleri,HemşirelikReview Article10.32331/ sgd.7521311015974420079